Jos Banse

OUD LANDMACHTER

Van de week geheel onverwachts een gesprekje gehad met een buurvrouw van Elisabeth, mijn schoondochter n.a.v. een krantenartikel dat zij naar mijn broer Carel had gestuurd. Zij toonde me een plekje in haar huis waar zij haar vader, die destijds als marinier in Nieuw Guinea heeft gediend eerde en waar een mooie zwart/witte foto van een militair in onberispelijk uniform aan de wand hing. Ze vertelde dat haar vader net als zoveel anderen naast hele mooie dingen ook veel ingrijpende ervaringen opgedaan. Veel van deze ervaringen heeft hij nooit gedeeld met zijn naasten, waardoor er veel onbeantwoorde vragen en onverwerkte emoties zijn ontstaan. Het heeft veel indruk op me gemaakt dat deze vrouw die wist van het bestaan van “Onbereikbaar Dichtbij” nog niet de kracht en moed heeft op kunnen brengen om het boek te openen. Teveel emoties en te ingrijpend, bang om dingen te herkennen of onder ogen te zien. Misschien dat ik eens samen met haar door het boek kan bladeren en elkaar eens aan te horen. In dat geval heeft “Onbereikbaar Dichtbij” wederom haar doel bereikt, namelijk generatiegenoten die worstelen met onbeantwoorde vragen en emoties over die tijd van toen, dichter bij elkaar te brengen.

Gedicht front

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *